Zmiany klimatu skłaniają do nowego spojrzenia na kierunki rozwoju systemu transportowego. Ważnym narzędziem wykorzystywanym w procesie realizacji celów polityki klimatycznej określonych na szczeblu międzynarodowym jest wspieranie rozwoju transportu wodnego śródlądowego. Gałąź ta odznacza się bowiem znacznie mniejszą niż transport samochodowy emisją zanieczyszczeń i hałasu, wysokim poziomem bezpieczeństwa, a przy tym dużą efektywnością kosztową. Mimo że negatywne skutki ekstremalnych zjawisk pogodowych oznaczają potrzebę wzmocnienia roli śródlądowych dróg wodnych w łańcuchach dostaw, to, jak wynika z dotychczasowych tendencji, często obserwowane jest zjawisko spadku znaczenia żeglugi śródlądowej na korzyść transportu samochodowego. Osiągnięcie celów związanych ze wzmocnieniem roli transportu wodnego śródlądowego może być zagrożone nawet w krajach o dużych tradycjach żeglugowych. Często wskazuje się, że najważniejszym czynnikiem decydującym o wyborze gałęzi transportu jest koszt usługi transportowej. Istnieją jednak badania, z których wynika, że kluczowe znaczenie ma postulat niezawodności, oznaczającej stały dostęp do usługi transportowej i pewność jej realizacji w określonym czasie. Zmiany klimatu, które skutkują wzrostem nieprzewidywalności warunków żeglugowych na szlakach wodnych, są współcześnie istotnym czynnikiem zakłócającym ciągłość i stabilność procesów przewozowych w transporcie wodnym śródlądowym. Z jednej strony oznaczają dla tej gałęzi szansę na umocnienie pozycji w systemie transportowym, lecz z drugiej – są zagrożeniem dla utrzymania stałej dostępności usług żeglugi śródlądowej. Konieczne jest więc pogłębione rozpoznanie naukowe mechanizmu powstawania zakłóceń powodowanych przez niesprzyjające zjawiska pogodowe w funkcjonowaniu transportu wodnego śródlądowego, które w efekcie przyczyniają się do zbyt powolnego włączania tej gałęzi w proces zrównoważonego rozwoju systemu transportowego.
Głównym celem monografii jest zbadanie zdolności transportu wodnego śródlądowego do świadczenia niezawodnych usług przewozowych w warunkach obserwowanych zmian klimatu oraz wskazanie kierunków działań poprawiających jego odporność na ekstremalne zmiany warunków hydrologicznych. Jako zmienną egzemplifikującą poziom niezawodności usług przewozowych przyjęto miarę w postaci indeksów stabilności pracy przewozowej, która odzwierciedla poziom równomierności realizowanej pracy przewozowej w poszczególnych podokresach w cyklu rocznym.
