Terayama Shūji (1935–1983) to jeden z najwybitniejszych twórców współczesnego teatru japońskiego. W swoich pracach często odwoływał się do lokalnych wierzeń. Inspirowały go kultury pierwotne, a teatr postrzegał w analogii do magii. Częsty motyw jego twórczości stanowi system rodzinny jako decydujący element tożsamości Japończyków. Szczególne znaczenie nadawał przestrzeni teatralnej, rozumiejąc ją jako „przestrzeń słów”, „przestrzeń przypadkowych spotkań” oraz „przestrzeń wyobraźni”, które wiążą się u niego z koncepcją „przestrzeni performatywnej”.
Terayama krytycznie odnosił się do teatrów Bertolta Brechta i Konstantina Stanisławskiego, jednak to właśnie ich teorie pomogły mu sformułować własną „dramaturgię spotkania”. Pozostawał pod silnym wpływem Antonina Artauda i jego spadkobiercy – The Living Theatre. Nawiązywał do koncepcji aktora jako medium magicznego, teatru jako magicznego rytuału czy dżumy wywołanej przez martwego szczura. Pracę Jerzego Grotowskiego i Richarda Schechnera postrzegał jako indywidualistyczny i zamknięty „teatr ciała”, któremu przeciwstawiał swój postulat „ciała synchronicznego”. Jego ujęcie „dramaturgii «przerwy»” wiele zawdzięcza Tadeuszowi Kantorowi i Witkacemu.
Seria Biblioteka Studiów Azji Wschodniej (redaktor serii: Kamil Zeidler).
43,20 zł
