Fundacja klasztoru dominikanów w Elblągu (1239 r.) miała miejsce niedługo po lokacji miasta. Bracia kaznodzieje odgrywali ważną rolę w życiu religijnym i społecznym tego ośrodka w średniowieczu, a ich kościół na stałe wpisał się w sylwetkę miasta. Klasztor elbląski należał do ważnych placówek w ramach korony pruskiej i całej prowincji polskiej zakonu. Kryzys w życiu wewnętrznym wspólnoty nastąpił pod wpływem rozwoju reformacji w mieście. W późniejszym czasie zakonnicy nie zdołali go przełamać, co ostatecznie doprowadziło do opustoszenia konwentu. Książka przedstawia dzieje klasztoru od jego założenia aż do upadku fundacji w połowie XVI w.
