Biohistoriozofia manichejska Czesława Miłosza

W książce ukazano Czesława Miłosza jako twórcę, który odsłonił źródła irracjonalnego kultu samowładnych jednostek – czczonych w państwach wodzowskich niczym wojenne totemy i fetysze ludów pierwotnych, dostrzegając związek między sekularyzacją umysłu europejskiego a wyłonieniem się systemów ludobójczych tyranii. Przedstawiono noblistę jako świadka narodzin i upadków dwudziestowiecznych despocji, który odpowiedział na pytanie, jak to się stało, że „Stan dzikości, który zdawał się być odsunięty w zamierzchłą przeszłość, powrócił jako plemienne rytuały państw totalitarnych”. Rozpoznając darwinowskie źródła nazizmu i komunizmu, zasygnalizował swe powołanie jako biohistoriozofa manichejskiego.

Ze Słowa wstępnego