Apostazja bywa przedstawiana jako akt buntu, kryzysu, wyzwolenia albo zerwania z tradycją. Ale jak wygląda naprawdę z perspektywy tych, którzy jej doświadczyli? W książce została podjęta próba zestawienia dwóch porządków: medialnych narracji o apostazji oraz osobistych historii byłych członków Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce. W analizie pokazano, jak język, ideologia i kontekst społeczno-polityczny wpływają na sposób opowiadania o odejściu z religii, a także czy istnieje związek pomiędzy publicznymi obrazami tego zjawiska a indywidualnym doświadczeniem. Autorka odsłania mechanizmy konstruowania znaczeń wokół apostazji, ukazując ją nie tylko jako decyzję światopoglądową, lecz również jako doświadczenie narracyjne i społeczne.
